Opgroeien en leren in de praktijk

Wie mij al langer volgt, weet dat ik opgroeien en leren niet zie als iets dat alleen in schoolbanken gebeurt.
Voor mij is leren leven, en leven leren.
Niet los van elkaar. Niet na elkaar. Maar tegelijk.

Dat betekent ook dat ik nooit “klaar” ben.
Niet omdat ik steeds iets nieuws moet verzinnen, maar omdat ik telkens opnieuw kijk:
waar sta ik eigenlijk?
Wat doe ik?
En klopt dat nog met wat ik zie gebeuren?

Soms voelt dat als eenzelfde rondje lopen.
Maar elke keer zit er een laag onder.
Een verdiepingslaag die mij, en de mensen met wie ik werk, iets nieuws laat zien.

De afgelopen maanden ben ik op meerdere scholen geweest.
In verschillende rollen, bij verschillende teams, in uiteenlopende situaties.
En telkens zag ik hetzelfde terugkomen.

Niet als kernwaarden, niet als modellen,
maar als een aantal houdingen die steeds opnieuw het verschil maken.
Alsof ze als sterren om Lumen Education heen bewegen.
Niet vast, maar richtinggevend.

Ze zorgen ervoor dat gesprekken écht gevoerd worden.
Dat het niet blijft bij plannen, formats of goede bedoelingen.
Maar dat er iets gebeurt tussen mensen.

Tegelijkertijd zijn we nu een half jaar onderweg met het hoorrecht.
En eerlijk gezegd verbaast het me nog steeds.

Leerkrachten die twijfelen.
IB’ers die mij vragen: “Maar is dat hoorrecht eigenlijk verplicht?”

En dan denk ik:
h… het is dus nog niet geland.

Niet omdat mensen niet willen.
Maar omdat systemen snel bewegen, terwijl betekenis tijd nodig heeft.

Afgelopen week las ik het regeerakkoord.
Weer die taal van tekorten.
Weer het idee dat onderwijs die tekorten maar moet oplossen.

En terwijl ik dat las, voelde ik: dit vraagt iets anders van mij.

Niet nog een analyse.
Niet nog een reactie.
Maar opnieuw helder krijgen waar ik voor sta.
En dat durven benoemen.

Opgroeien en leren is voor mij geen programma.
Het is wat je doet.
Hoe je kijkt.
Waar je blijft staan als het schuurt.

Alles wat ik de afgelopen maanden zag, deed me beseffen dat ik hier een laag dieper in mocht gaan.
Niet om iets nieuws te lanceren, maar om scherper te verwoorden wat er al was.

Die verdiepingslaag heb ik nu zichtbaar gemaakt op mijn website.
Niet omdat ik “aan mijn website aan het werken ben”, maar omdat dit is wat ik aan het verinnerlijken ben.

De komende tijd deel ik zes houdingen die voor mij steeds weer bepalend zijn.
Geen stappenplan.
Geen methode.

Maar manieren van kijken die het verschil maken tussen onderwijs dat alleen draait,
en onderwijs dat werkelijk draagt.

Als je dit leest en denkt: ja, hier gebeurt iets, dan weet je genoeg.